Hond om van te dromen…

Ik ben heerlijk op vakantie geweest naar Frankrijk.
Als ochtend ritueel, zwom ik met mijn dochter in de rivier om de camping heen, op een tijdstip dat alles nog in diepe rust was. Dan is de natuur op zijn mooist.

Op een van deze ochtenden stond er een hele grote hond (formaat Pyreneese berghond) van boven op een rots kwispelend te kijken. Ze rende enthousiast met ons mee, bleef een uur lang bij ons.
Onze fantasie ging met ons aan de haal. We verbeeldden ons dat ze geen baasje had en dat we waren voorbestemd voor elkaar.

Ik gaf bij mijn dochter aan dat ook al zouden we willen, deze hond nooit in de auto zou passen. Daarbij denk ik dat mijn man een beroerte zou krijgen als hij ons zag aankomen met een klein formaat kalf, dat even aan ons gezin zou worden toegevoegd.

Op de camping aangekomen liep de hond vrolijk met ons verder mee, iedere andere hond begroetend alsof het een goede vriend was. Bij het naderen van de receptie, riep de bazin van de camping: He Marie, ben je daar weer!
Ze legde uit dat Marie de hond van de buurvrouw was en regelmatig camping gasten begeleidde.

Marie ging gedwee met de bazin mee en mijn dochter en ik liepen samen een beetje stilletjes naar onze tent.
Opgelucht dat Marie een fijn thuis had, toch wel een beetje jammer dat ze niet voorbestemd voor ons was. Zo had het even echt gevoeld.
Wie weet, komt er ooit nog wel eens een viervoeter die bij ons past.
Maar zeg het vooral niet tegen mijn dochter, want dan rent ze morgen naar het asiel!

Tot ziens.

Dierenarts Elleke Frumau